مجاهد313 // جانم فدای رسول الله صل الله علیه و آله
از مدینه...

از هواپیما که پیاده شدم، یه شوقی توی دلم بود. حسی که موقع رسیدن به یه آرزو ایجاد میشه. ولی هنوز باید صبر میکردم. از جده تا مدینه خیلی راه بود. کارای مرزی و گمرکی رو انجام دادیم. و خیلی زود سوار اتوبوس شدیم. شوق زیادی داشتم. ولی سعی می کردم بروز ندم.
اتوبوس حرکت کرد. همین طور که نزدیک تر می شدیم، شوق توی دلم بیشتر می شد. تا اینکه چشم وا کردم و دیدم توی مدینه ام. گفته بودن که باید تا صبح صبرکنیم.
من هم که بار اولم بود و گوشم به مدیر کاروان. شب رو صبر کردیم. تا اینکه یک ساعت مونده به اذان صبح، صدامون زدن.
همه پا شدیم و با عجله لباس هامون رو پوشیدیم. فکر می کنم شوقی رو که من داشتم بقیه هم داشتن. از ترافیک پشت در آسانسور معلوم بود. بالاخره وارد شدیم و به سمت پائیم حرکت کردیم.
وقتی همه توی لابی جمع شدن، حاج آقا روحانی و آقای کلانی برامون صحبت کردن و از راهها و درب ورودی و اینکه با هم میریم صحبت کردن. و بعد دسته جمعی شروع به حرکت کردیم. تا حالا تجربه کردید که چیزی که آزوتونه توی چند قدمی تون باشه؟ شما به سمتش حرکت می کنید و همینطور که هر لحظه به آرزوتون نزدیک می شید، شوقتون هم بیشتر میشه و کم کم گامهاتون تند تر. قلبتون به تپش می فته و دوست دارید هرچه سریع تر برسید.
دنبال حاج آقا راه افتادیم. خوشبختانه حاج آقا هم سریع حرکت می کرد. به درب شماره 15 رسیدیم. یادم نیست که گنبد سبز حرم، از اونجا مشخص بود یا نه؛ ولی یه آرامش خاصی بهم دست داد. انگار که اصلاً هیچ غمی توی دنیا ندارم. انگار که هیچ مشکلی وجود نداره. دنبال حاج آقا راه افتادیم. فکر کنم درب ملک سعود بود که ازش وارد شدیم. همه دنبال حاج آقا مستقیم رفتیم تا به قسمتی رسیدیدم، که روبرومون درب هجرت بود. یه تیکه ای بود که فرش نداشت و به نظر پاتوق همیشگی شیعه ها بود. رفتیم و نشستیم. آخه می دونستیم که با مهر برخورد می کنن و نمی ذارن. برای همین جایی نشستیم که فرش نداشت.
الله و اکبر. الله اکبر...
اذان شد. کمی منتظر شدیم. شاید حدود 10 دقیقه. تا اینکه صدای مکبر بلند شد که با صدای بلند، اقامه رو گفت. و همه بلند شدند.
استعو...استعو...
استقیمو...
و مفتی مدینه تکبیرةالاحرام رو گفت و قامت بستیم.
بسم اللهش رو آهسته گفت و بعد حمدش رو بلند خوند. لامصب عجب قرآنی می خوند. صدای خیلی گرمی داشت. یه جورایی یکم منو یاد مداحای خودمون مینداخت. البته صوتش قرآنی بود. حمدش رو خوند بعد سوره ش رو شروع کرد. نمیدونم وسط کدوم سوره زد. ولی خوند...خوند...خوند انقدر که زانو هام خسته شده بودن. و بعد کمی ساکت شد و ... الله اکبر
همه به رکوع رفتیم. ذکر رکوعش رو آهسته خوند. و بعد سمع الله و لمن حمد... و همه ایستادیم. حدود 6-7 ثانیه توی همون حالت صبر کردیم. و بعد با صدای مفتی و بانگ مکبر همه به سجده رفتیم.
توی کل نماز همینطور مکثاشون زیاد بود. قنوت رو هم اصلاً انگار نداشتن. اصلا انگار به طور کل با دعای دسته جمعی میونه ی خوبی نداشتن. چون من توی کل زمانی که توی این سفر بودم، ندیدم به طور سازمان یافته و دسته جمعی دعایی رو بخونن.
 نمیدونم چرا، ولی با نمازاشون زیاد حال نمیکردم. البته به جز بخش قرآن خوندنش. یعنی قرآنشون رو یه جوری میخوندن که معنی آیات رو متوجه میشدم. نه که زبان خودشون عربی بود، زیر و بم کردنای صداشون، حالات سوالی و خبری و ... رو درست ادا می کیدن. و با صدای خوب مفتیشون، یه چیز دلچسبی ایجاد شده بود.
نماز تموم شد. اونا بعد از نماز، سرشون رو به سمت راست و می چرخوندن و می گفتن:«السلام و علیکم و رحمت الله.» و بعد همین کار رو به طرف چپ هم انجام میدادن.
بعد از نماز به همراه حاج آقا روحانی و بچه ها به سمت بقیع حرکت کردیم. درب بقیع کلاً بسته بود. فقط بعد از نماز تا ساعت 8 بازش می کردن. از درب هجرت که خارج شدیم، مستقیم به سمت بقیع حرکت کردیم.
غربت ائمه ی بقیع از همون دور مشخص بود. نه چراقی... نه گنبدی... (آخر یه روز شیعه برات حرم میسازه...) درب بقیع رو که باز کردن، جمعیت مثل رودخونه به سمت بقیع حرکت کردن. من که خیلی تعجب کردم.
دم درب پائینی تجمع کردیم تا همه بچه ها جمع بشن. وقتی همه اومدن، با هم از سربالایی مسیر قبرستان بالا رفتیم و به در بقیع رسیدیم. یه حس خاصی داشت. بعضی ها بقضشون ترکیده بود و آروم آروم گریه می کردن. با هم وارد شدیم. غلغله بود. نمیذاشتن که جلو و نزدیک قبور بریم. یه راهی بود حدود 10-12 متری که میرفت به سمت قبور ائمه. ولی بسته بودنش. با یه طناب. و یه تعداد سرباز با چند تا از این چفیه قرمزای وهابی گذاشته بودن که کسی نزدیک نشه. از همون دور سلام دادیم.
دلمون میخواست طناب رو پاره می کردیم. و می رفتیم جلو. جمعیت ایرانی ها و شیعه ها و محبای اهل بیت، اونجا انقدر زیاد بود که اگه می خواستیم، می تونستیم. ولی فکر اینکه بعدش بقیع رو میبندن و شیغیان رو اذیت میکنن نذاشت کاری بکنیم.
جمعیت گوش تا گوش ایستاده بودن. یه تابلوی بزرگ جایی که جمعیت مردم زیاد بود به قول خودشون برای هدایت مردم زده بودن که زیارت اهل قبور فقط برای پند گیری و عبرت گیریه و درخواست چیزی از کسانی مثل ائمه شرکه. ولی کی گوشش به این چرندیات بدهکار بود. کدوم شیعه رو میشناسی که از ائمه چیزی بخواد و فکر کنه که ائمه جدای از خدا قادر هستن این کار رو بکنن.اگر ما ائمه رو دوست داریم، برای اینه که خدا رو دوست دارن و خدا هم اونا رو دوست داره. اگر نا از ائمه چیزی مخواهیم، برای اینه که می دونیم اگر اونا از خدا بخوان، احتمال اینکه حاجتمون براورده بشه بیشتره. و این چیزاییه که این وهابی ها نمی خوان بفهمن. با اینکه صد بار براشون گفته شده.
صد بار گفته شده که ما ائمه رو من دون الله نمیخونیم. جدای از خدا نمی خونیم. ولی بازم می گن:«شرک. شرک. حرام حرام»
 شاید خیلی از کسایی که اونجا تجمع کرده بودن سنی بودن. و همه محب اهل بیت بودن. اصلا اون گنبد و بارگاهی که سابقاً بقیع داشت، در زمان حکومت عثمانی ها ساخته شده بود که سنی بودن. اما وقتی وهابی ها سر کار اومدن، همه رو خراب کردن. حاج آقای کاروانمون می گفت، می خواستن حرم پیامبر رو هم خراب کنن ولی نتونستن. یعنی از مسلمونا ترسیدن. خدا لعنتشون کنه.
یکی از همین سر قرمزا هم واساده بود اون جلو و به خیال خودش داشت مردم رو ارشاد می کرد. می گفت:« تموت، تموت.» حاج آقا روحانی میگفت:« میگه مرده، مرده.» ولی کیه که ندونه خدا توی کتابش گفته:« و کسانی را که در راه خدا کشته شده اند، مردگان مپندارید»؟
بعد از زیارت ائمه دنبال حاج آقا روحانی راه افتادیم. روحانی با تجربه ای بود. همه جا رو خوب بلد بود و اطلاعات کاملی داشت. اول مقبره ی همسران و دختران پیامبر رو نشونمون داد. مقبره ی 9 تا از همسران پیامبر به جز حضرت خدیجه اونجا بود. و کنارشون مقبره ی عقیل بود.
یکی یکی حاج آقا همه رو برامون توضیح داد. تا زمانی که رسیدیم به قبری که خود وهابی ها می گفتن قبر عثمانه. حاج آقا توضیح داد که:« این قبر از نظر ما قبر عثمان مظمومه. چون زمان عثمان وقتی مردم شورش کردن و کشتنش، نگذاشتن که جسدش رو توی قبرستان مسلمان ها دفن کنن. اون پشت یه قبرستان یهودی بود که با دیوار از بقیع جدا می شد. اونجا دفنش کردن. البته بعد یکی از حاکمای بعدی که دید انگار خیلی بده که اینجوری باشه، دستور داد دیوار بین دو قبرستان رو خراب کنن و قبرستان یهودی رو به بقیع اضافه کردن. ولی اونها می گن قبر عثمان خلیفه ی سوم همینه که اینجاس. به هر حال برید ببینید همین هایی که میگن زیبا نگه داشتن قبر حرامه و شرکه، قبر کسی رو که میگن عثمانه چجوری نگه می دارن.»
جلو رفتیم. البته یه نگاه بیشتر ننداختیم. و سریع گذشتیم. ولی حاج آقا راست می گفت. خاک صاف و یکدست و سنگ هایی که دورش چیده بودن و تمیزی اونجا رو هیچ کدوم از قبر های دیگه نداشتن. بعد از عثمان مظموم، قبر حلیمه سعدیه مادر رضایی پیامبر بود که به گفته ی حاج آقا پیامبر احترام ویژه ای براشون قائل بود.
کم کم گذشتیم و حاج آقا قبر های معروف رو یکی یکی نشونمون می داد. قبر شهدای واقعه ی حرّه. قبر زخمی های جنگ احد که توی مدینه شهید شده بودن. قبر اسماعیل فرزند امام صادق. که فرقه ی اسماعیلیه معتقد هستن نمرده و غایب شده و امام زمانه.
و در نهایت رسیدیم به قبر ام البنین مادر حضرت ابوالفضل العباس، علمدار امام حسین در کربلا. دو تا راه به سمت قبر ایشون بود. هردو شون رو بسته بودن. بچه ها می گفتن که احتمالاً شیعه ها می رفتن اونجا و سینه زنی می کردن. برای همین بستنشون.
خلاصه همه رو زیارت کردیم و خارج شدیم. وقتی داشتیم میرفتیم، با دیدن اون جمعیت زیاد که جلوی قبر چهار امام ایستاده بودن و دعا می کردن و وهابی کوردلی که به خیالش داشت مردم رو موعظه می کرد، یاد این آیه قرآن افتادم که:

«یُرِیدُونَ لِیُطْفِؤُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ کَرِهَ الْکَافِرُونَ
می خواهند نور خدا را با دهان‌شان خاموش کنند، اما خدا نورش را اتمام خواهد کرد، اگرچه کافران را خوش نیاید.»
خدا لعنتشون کنه. ان شاء الله خدا نورش رو کامل می کنه و مهدی ظهور میکنه و مکه و مدینه رو از دست ظالم ها در میاره.


...

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 12 اردیبهشت 1391 توسط گمنام | نظرات ()

یک روز امام خامنه ای

     مقام معظم رهبری  سه چیز را برای نسل جوان ما خواسته‌اند. همه‌تان هم همه‌جا دیده‌اید. در اصل ایشان ورزش، تعلیم و تربیت و تهذیب را به‌عنوان سه اصلی که خودشان انجام می‌دهند، برای همه ما خواسته‌اند که ما هم ان‌شا‌الله انجام بدهیم.
    اگر یک روز کاری ایشان را تعریف کنم، هر سه مورد را که ایشان برای ما جوانان گفته‌اند، در آن می‌بینیم. ایشان حدود یک الی یک‌ونیم ساعت پیش از نماز صبح بیدارند که تهجد و عبادت شخصی ایشان است. روزهایش هم با هم فرق می‌کند، شبیه به هم نیست. ایام هفته فرق می‌کند. یک روز آقا بیش‌تر نماز می‌خواند،‌ یک روز بیش‌تر قرآن می‌خواند، یک روز بیش‌تر دعا می‌خواند، یک روز بیش‌تر ذکر می‌گوید...
    بعدش نماز صبح را می‌خوانند. ایشان نماز صبح را به‌ جماعت می‌خوانند. کم‌ترین جماعتشان، آن شخصی است که همراه ایشان است. بیش‌ترین‌ان هم شامل افرادی است که داخل آن ساختمان اند. ایشان در دفتر کارشان نماز می‌خوانند و همة کسانی که صبح در محل کار هستند، ـ اعم از پاسدارها ودفتری‌هایی که آن‌جا هستند ـ‌، نمازشان را با آقا می‌خوانند.
   بعد از نماز صبح،‌ ایشان هفته‌ای سه روز را کوهنوردی، می‌کنند. حداقل بین چهل‌وپنج تا شصت دقیقه به سمت بالا حرکت می‌کنند. این مسیر را حدود نیم ساعت تا چهل‌وپنج دقیقه برمی‌گردند. بعضی از مواقع کوه‌هایی دورتر هستند و برای این‌كه به وضعیت کار ایشان لطمه نزند، آقا آن ساعت که باید تهجد و نماز و عبادت شخصی خودشان باشد را‌ می‌آیند بیرون و در طول مسیر عبادتشان را انجام می‌دهند. پای کوه که می‌رسیم، نماز را آن‌جا می‌خوانیم. هنوز تاریک است و کسی بیدار نیست. یک ساعتی که بالا می‌رویم، هنوز آفتاب نزده است. وقتی ایشان برمی‌گردد پایین، آدم‌هایی که نگاه می‌کنند تعجب می‌کنند، اهل کوه تازه کوهنوردها را می‌گویم. کوهنوردی که می‌خواهد برود بالای کوه، آفتاب زده تازه حرکت می‌کند، می‌بیند مقام معظم رهبری دارد می‌آید پایین. با خود می‌گویند: ایشان کی رفته بالا که الآن دارد می‌آید پایین؟
    آقا توی کوه عمامه سرش است، عمامه‌ همیشگی‌اش نیست. عمامه‌ای باریک‌تر و کوچک‌تر است.
    بعضی‌ مواقع هم بعضی جاها ایشان لباس شخصی می‌پوشند. همیشه با آن لباس نیست.شاید شما عکس‌های آقا را در کرمان دیده باشید. در زلزلة کرمان، رئیس جمهورمان چند بار رفت؟ رهبرمان چند بار؟ رهبر نظام سه بار در زلزلة کرمان به مردم کرمان سر زد. در زلزله‌ای که در بم آمده بود،‌ برای جنازه‌ها، حتی خود آقا نماز خواند.
    آن سه روز کوهنوردی؛ وقتی از کوه پائین می‌آیند، بعد وقت اداری کار ایشان است. آن چهار روز دیگر را توی خانه ورزش می‌کنند. اصلاً اهل این نیست که وسط کار، کار را نصفه بگذارد. هر کاری ایشان انجام بدهد کاملِ کامل است. اصول آن کار را دقیقِ دقیق میداند.
   
پس از ورزش‌شان توی دفتر کار تشریف می‌آورند. از اول صبح، بعضی مواقع ساعت هفت می‌رسیم سر کار، بعضی‌ موقع‌ها هفت‌ونیم می‌رسیم، بستگی دارد به آن کوه و آن مسیر. از نظر امنیتی ما نمی‌توانیم از یک کوه استفاده کنیم. دشمن هم این‌قدر می‌فهمد که به ما ضربه بزند. هرجا که کوه و بلندی‌ای هست، و توی تهران است، آقا استفاده می‌کند. از بی‌بی‌ شهربانو شهرری
گرفته تا تمامی نقاط کوه‌های سمت شمال تهران. توی ولنجک، کوه دربند و... هر کوهی، اختصاصی نیست که ما یک کوه خاصی را برویم. بله دو سه جای اختصاصی هم داریم، آن‌جاها هم می‌رویم.
    حفاظت از ایشان در عین حالی که خیلی سخت است، بچه‌ها این کار را انجام می‌دهند برای رضایت ایشان و رضایت مردم از ما. از ساعت هفت، هفت‌ونیم، ایشان در محل کار حاضر می‌شوند. اگر ملاقات خاصی نداشته باشند می‌روند منزل. صبحانه را در منزل با خانواده می‌خورند. بعد از صبحانه می‌آیند دفتر، کارشان انجام می‌شود.
    اگر ملاقات داشته باشند،‌ ملاقات با صبحانه شروع می‌شود. وقتی هفت صبح با آقا ملاقات هست،‌ صبحانه‌شان را هم با آقا می‌خورند. بعد از خوردن صبحانه و کار اداری، تا  نماز ظهر، آقا در دفتر است. اذان که گفته بشود، هر کاری که وجود داشته باشد، وسط سخنرانی هم که باشد،‌ آقا قطع می‌کنند، می‌گویند نماز را بخوانیم بعد بیاییم. نماز اول وقت.
    بعد از نماز، ادامة کار. اگر جلسات ادامه داشته باشد، نهار را آقا با آن افراد جلسه، توی دفتر میل می‌کنند. اگر توی دفتر، ملاقاتی نبود، بین ساعت نماز تا یکی دو ساعت بعد از نماز، چون فاصلة بین منزل آقا و دفتر به اندازة ده‌، بیست قدم است، در منزل غذایشان را می‌خورند، استراحت‌شان را می‌کنند، مجدد اولین برنامه‌ای که دارند ساعت سه بعد از ظهر، چهار بعدازظهر است. ایشان می‌آیند در داخل دفتر، هستند، خیلی از مواقعی که بعدازظهر جلسة خاصی نباشد، ایشان توی کتابخانه شخصی‌شان به مطالعه می‌پردازند.
    هر زمانی که شما ایشان را ببینید، یا ذکر می‌گوید یا قرآن می‌خواند. غیرممکن است لحظه‌ای ایشان غافل باشد. من ندیدم. به‌طورنمونه می‌گویم. توی تلویزیون نگاه کنید، هر عزیزی مداحی می‌کند، دقت کنید آقا دستشان کنار لبشان است. به‌خاطر این‌که اگر لبشان تکان خورد پیدا نباشد. این نیست که توی هیئت رفتیم، ذکر بی‌خیال. دربارة قرآن خواندن، ایشان به ما توصیه می‌کردند و می‌گفتند: «بچه‌ها قرآن را زیاد بخوانید. قرآن نور است. قرآن را خیلی مطالعه کنید. من در جوانی هر سه روز یک دور قرآن می‌خواندم. یعنی روزی ده جزء. الآن دیگر اصلاً حوصله‌اش نیست، پیر شده‌ام، از نظر سن‌وسال، وضعیت، شغل، گرفتاری‌های کاری، این‌ همه مسائل واقعاً نمی‌توانم قرآن بخوانم. خیلی از قرآن دور شدم. نُه روز، ده روز طول می‌کشد من یک دور قرآن را بخوانم
    الآن که دور شده، روزی سه جزء قرآن می‌خوانند. ما اگر توی ماه مبارک رمضان خدا عنایت کند یک بار قرآن بخوانیم، فکر می‌کنیم اعجاز کرده‌ایم. کلی خدا را مؤاخذه می‌کنیم که ما آخر یک دور قرآن را خواندیم هیچ چیزنشده، هیچ اتفاقی نیافتاد. قرآن خواندن را ما نیاز داریم، خدا لازم ندارد. ما نیاز داریم.
    منزل حضرت آقا یک خانواده پرجمعیتی است، خودشان، خانمشان و شش تا فرزند با ایشان زندگی کرده‌اند که همه الآن ازدواج کرده‌اند و رفته‌اند. هر هشت نفر این خانواده حافظ کل قرآن هستند. مأنوس قرآن بودن یعنی این. کل افراد خانواده قاری و حافظ قرآن‌اند. شماها شاید چندین بار صدای قرآن آقا را شنیده باشید ولی تشخیص نداده‌اید. چون بعضی موقع‌ها رادیو پخش می‌کند. هر موقع هم پخش می‌کند چون خودش هم نمی‌داند اشتباهاً می‌گوید مصطفی اسماعیل.لحن آقا، مصطفی اسماعیل است. آقا در جوانی قرائت دارد. صوتش را رادیو پخش می‌کند به اسم مصطفی اسماعیل.
    اگر می‌خواهیم به دستور آقا عمل کنیم و به ولی‌مان نزدیک شویم،دستورات همین است که عرض کردم. تحصیل، تهذیب، ورزش بعدش هم قرآن. تهذیب وتحصیل هم دو بالی است که انسان را به همه جا می‌رساند. یک دانه‌اش باشد،خطرناک است. فقط تهذیب می‌شود شیخ علی تهرانی. فقط تحصیل می‌شویم سعید حجاریان، اکبر گنجی، آقای مهاجرانی. حالا این‌ها کجا هستند؟ مهاجرانی درکشور ما شانزده سال بالای قدرت بوده. امروز پناهنده انگلستان است. اکبرگنجی مسئول اطلاعات داخلی سپاه تهران بود، امروز پناهنده آمریکاست. اگریکی‌اش را هم گرفتیم باز هم خلاف کرده‌ایم، خطا کرده‌ایم. دو تا با هم.تحصیل و تهذیب با هم است.
  اگر می‌خواهیم مقام رهبری را بشناسیم تدبیر کنیم در شناخت ایشان همه چیز بهمان داده می‌شود. تدبیر کنیم در شناخت امام (ره) همه چیز بهمان می‌دهند.

    ماهنامه امتداد/شماره 64، خرداد 1390/صفحات (16-17)



...

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 6 مهر 1390 توسط گمنام | نظرات ()
مرجع دریافت ابزار و قالب وبلاگ
.: Theme By Blog Skin :.
قالب وبلاگ
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic